به گزارش گروه رسانه ای ایران – گرا و به نقل از اندیشکده قدس؛ در تمام این سال ها مقاومت در رگ های جامعه فلسطین جاری بوده است. این در حالی است که در بسیاری از جوامع تحت اشغال، گذر زمان؛ مقاومت را کم رنگ و نهایتا حذف کرده است. اما گذر زمان نه تنها موفق نشده است که شعله های مقاومت در فلسطین را خاموش کند بلکه شاهد گسترش آتش مقاومت در این جامعه تحت اشغال هستیم که خودِ این موضوع نیاز به مطالعات عمیق جامعه شناختی دارد.
بی تردید زنان در حفظ مقاومت در فلسطین و گسترش آن نقش اساسی دارند. هرچند این نام مردان است که به عنوان قهرمانان مقاومت همواره مطرح بوده اند. کسانی چون؛ شهیدان یحیی السنوار، اسماعیل هنیه، محمد ضیف و سایر شهدای بزرگوار مقاومت فلسطینی که انصافا نادره های مقاومت فلسطین هستند.
گویی که تنها مردان هستند که در صحنه مقاومت نقش آفرینی می کنند و زنان هیچ نقشی ندارند و اگر هم یادی از آنان می شود بسیار کم رنگ است و یا صرفا به عنوان قربانیان اشغال از آنان یاد می شود، چونان که کودکان نیز از قربانیان مظلوم اشغال به شمار می روند.
تردیدی نیست که زن فلسطینی، در استمرار مقاومت و شعله ور نگهداشتن و فروزان کردن آن، نقشی پر رنگ داشته است. غزه، طی دو سال پس از طوفان الاقصی، شاخص مهمی در این ارتباط است.
طی دو سال جنگ در غزه؛ دشمن بهانه اش یافتن و کشتن مبارزان حماس و جهاد اسلامی و دیگر گروه های مقاومت فلسطینی بوده است اما نوک پیکان تهاجمش زنان و کودکان فلسطینی است.
زیرا یقین داشت و دارد که مقاومت از دامان زنان مومن فلسطینی مستمرا در حال زایش است و لذا قتل عام زنان و کودکان از مهم ترین بانک های اهداف حملات صهیونیستی است.
در واقع دشمن صهیونیستی در مقابل خود گروه های مقاومت را نمی بیند بلکه “یک جامعه مقاوم” می بیند. به همین دلیل بیش از ۷۳% شهدا و مجروحین غزه در دو سال گذشته کودکان و زنان بودند.
زنان فلسطینی خصوصا در غزه، در دامان خود فرزندانی را تربیت کردند که هر یک دُرِّ ناب میدان مقاومت بوده اند. زنانی که کودکان را سبک قران پرورش دادند و غزه آنی شد که طی دو سال جنگ، محاصره، بیماری و بمباران و گرسنگی و تشنگی تنها کلام خدا از زبان بزرگ و کوچکش شنیده می شود. سبک زندگی قرانی و اسلامی که شایسته است الگویی برای جوامع مسلمان باشد.
غزه نشان داد که “از دامان زن، مرد به معراج می رود. همچنین غزه نشان داد که در سبک زندگی قرانی تسلیم معنایی ندارد و تماما “هیهات مناالذله” است. غزه کربلا را هر روز تصویر کرد و شجاعت را نیز. مگر اهالی عاشورای کربلا با قران مانوس نبودند؟ در این دو سال فریادِ “هل من ناصرا ینصرنی”عاشوراییان غزه بلند بود اما گویی چون فیلم “روز واقعه” تنها مسیحیان به این فریاد یاری لبیک گفتند و امت خصوصا حاکمان و اُمرا و سلاطین در گوش خود پنبه کرده بودند! آری غزه آزمون الهی بود برای تعیین صف جوامع تا صف عدالت خواهان از صف ظالمان، صف قائمان از صف اهالی قعود از هم ممتاز شوند./ سومانیوز
