به گزارش گروه رسانه ای ایران – گرا؛ سعید رحمت زاده نماینده صومعه سرا در مجلس از سنگ اندازی ها نسبت به طرح زراعت چوب گلایه کرد.
در نوشته رحمت زاده آمده است:
اول؛ شهرستان صومعه سرا رتبه اول زراعت چوب صنوبر در کشور را دارد و بالطبع هر تصمیمی درباره صنوبر، بیشترین تأثیر را در این شهرستان دارد.
دوم؛ همه ما مخالف جدّی فساد و تخریب منابع طبیعی هستیم.
سوم؛ در سال «جهش تولید با مشارکت مردم» نباید تصمیم برخی افراد در دولت، موجب تعطیلی و اختلال جدّی در صنوبر کاری گردد که یک فعالیت تولیدی و اشتغال آفرین است و اندک رونقی دارد.
چهارم؛ آقای رییس جمهور! لطفاً به داد زراعت چوب صنوبر و صنوبر کاران گیلان و صومعه سرا برسید و به محدود کنندگان برداشت صنوبر بگویید:
«بهخاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش نکشند!» و سفره کوچک کشاورز را کوچک تر نکنند.
پنجم؛ همه باید حامی کشاورز باشیم، نه مانع و سنگ پیش پای او.
راه حل درست و ضروری این است که صنوبر را مانند: برنج، چای، گندم، صیفیجات و… محصول زراعی بدانیم تا با تصمیمات عجیب آرامش کشاورزان را بهم نزنیم.
کشاورزان برای برداشت چوب صنوبر باید از منابع طبیعی مجوز برداشت بگیرند و اگر مجوز برداشت نداشته باشند چوب بری ها اجازه همکاری ندارند.
این اتفاق سبب شده که کشاورزان برای برداشت محصول خودشان در صف انتظار منابع طبیعی قرار بگیرند و مدارک زمین و مالکیت و… ارائه بدهند و بعد برای تایید ادعا در انتظار حضور کارشناس منابع طبیعی در موقعیت باشند.
شهرستان صومعه سرا سطح زیر کشت بالایی در صنوبر دارد و رتبه اول کشور هم برای صومعه سراست، حالا این مشکل محدود به چند نفر و چند باغ درخت نیست، این یعنی تعداد زیادی از کشاورز ها در راهرو های اداره منابع طبیعی در صف قرار بگیرند.
از سوی دیگر بخشی از روستایی ها هم بر سر مالکیت زمین و منزل اجدادی خودشون با منابع طبیعی درگیر هستند، و احتمالا مجوز برداشت محصول هم نمی توانند بگیرند.
اداره منابع طبیعی هم نیروی کافی برای پاسخ گویی به این تعداد کشاورز را ندارد و این بروکراسی شاید چندماه طول بکشد و بعضی از مردم برای سرعت بخشیدن به درخواستشون دست به کار های متفاوت بزنند.
گفتتی است، احازه برداشت صنوبر همانند این است که شالی کارها برای برداشت برنج در زمین خودشان منوط به دریافت مجوز باشند./
