جزیره آشوراده بندر ترکمن

سفر گلستان گردی ما بدون بازدید از تنها جزیره ایرانی خزر تکمیل نمی شد. «آشوراده» یا بنا به برخی روایت های تاریخی «آبسکون»، در این سال ها بین «جزیره بودن یا نبودن» سرگردان بوده چه این که سه دهه پیش با سیل، بخش زیادی از اراضی اش به زیر آب می رود و گویا خالی از سکنه می شود و حال با پس رفت نگران کننده آب خزر، گهگاه به خشکی نیز متصل می شود.

صبح یک روز ابری، گرگان زیبا را به سوی غرب ترک کردیم و از کردکوی به شمال پیچیدیم تا در ساحل بندر ترکمن که بناهایش تاریخی می نمود، راهی آشوراده شویم. دریا مواج بود و قایق ها به آن سو حرکت نمی کردند. به محض آرام شدن نسبی آب، اولین قایق را دربست نشستیم و راهی جزیره شدیم. عمق آب کم بود و پوشش گیاهی جزیره که گویا گاهی اسب های خزری نیز در آن ها دیده می شوند، سوژه نخست عکاسی مان شد. قایق در کنار اسکله چوبی زیبا جزیره متوقف شد و نخستین مسافران آن روز آشوراده شدیم.

در جزیره گشت و گذار نکردیم و ساعتی را در ساحل و کنار آب سپری کردیم. صدف های زیبای آرمیده در شن ها توجه مان را به خود جلب کرد گرچه اکثر آن ها ریز بودند و تک و توک در میان شان را می شد برای سوغاتی برداشت. جزیره خالی از سکنه است و گردشگران برای بازدید چند بنای همچنان زنده و برخی بناها که متروکند و به دل تاریخ رفته اند، در آشوراده روان می شوند. ما اما با قایق مان به ساحل بندر ترکمن برگشتیم در حالی که راهنما برای مان از جزیره، میانکاله و شهر حوالی آن «زاغمرز» می گفت./